En hier eindigt het — Een cocon die nooit af is

Soms is er die ene vonk. Je leert iemand kennen en zonder dat je precies kunt uitleggen waarom, gebeurt er iets. Een blik, een eerste gesprek, een bepaalde uitstraling. Je voelt je aangetrokken, wordt nieuwsgierig en wilt meer weten over de persoon die tegenover je staat. Misschien is het liefde op het eerste gezicht. Misschien is het gewoon dat heerlijke gevoel dat er iets zou kunnen ontstaan. Hoe dan ook: er is iets wat je niet zomaar kunt negeren.

Wanneer ik hierover nadenk, moet ik onwillekeurig terugdenken aan de tijd waarin ik mijn man leerde kennen. Ook daar was die eerste vonk. Dat bijzondere gevoel bij het eerste contact, die aantrekkingskracht waardoor je nieuwsgierig wordt naar elkaar. Je weet op dat moment natuurlijk nog niet hoe je verhaal samen verder zal lopen, maar je voelt wel dat je deze persoon graag beter wilt leren kennen.

Daarna volgen de kleine ontmoetingen. De momenten waarop je elkaar opnieuw ziet, gesprekken die wat langer duren en de kleine dingen die je over elkaar ontdekt. Je leert elkaars karakter kennen, ontdekt wat je gemeenschappelijk hebt en merkt hoe iemand langzaam een plaatsje in je gedachten krijgt. Je kijkt uit naar een volgende ontmoeting. Je denkt nog eens terug aan wat er gezegd is. En voor je het weet, is iemand niet langer zomaar die leuke man die je hebt leren kennen, maar iemand naar wie je uitkijkt.

Achteraf bekeken is het bijzonder hoe een liefdesverhaal zich ontwikkelt. Op het moment zelf weet je niet precies welke ontmoetingen bepalend zullen zijn. Je hebt geen draaiboek, geen planning en geen garantie dat alles zal lopen zoals je hoopt. Je laat het gebeuren, geeft elkaar de ruimte en ontdekt stap voor stap wat er groeit. Toch betekent dat niet dat je helemaal geen vragen hebt. Je kunt vlinders voelen en tegelijkertijd nieuwsgierig zijn naar wat de ander zoekt. Je kunt genieten van iedere ontmoeting zonder al een gezamenlijke toekomst uit te tekenen. En je kunt iemand heel graag willen leren kennen zonder meteen te weten welk label uiteindelijk bij jullie zal passen.

Misschien is dat wel waar ik de laatste tijd opnieuw over nadenk. Want hoewel ik met mijn man een mooi verhaal heb opgebouwd, weet ik ook dat voor anderen niet iedere ontmoeting vanzelfsprekend hetzelfde verloopt. Soms leer je iemand kennen, is er een klik en volgen er fijne gesprekken en kleine ontmoetingen. Je merkt dat je nieuwsgierig wordt, dat je tijd voor die persoon vrijmaakt en dat je graag wilt ontdekken wat er tussen jullie zou kunnen ontstaan.

Maar ergens onderweg komt dan die ene vraag: hoe kijkt de ander hier eigenlijk naar? Niet omdat ik onmiddellijk wilde weten of we een stel zullen zijn. Ik hoefde geen etiket, geen belofte voor de komende jaren en ook geen gesprek over wie straks bij wie de kerst doorbrengt. Ik wilde niet na een paar ontmoetingen al een compleet toekomstplan op tafel leggen. Liefde laat zich nu eenmaal niet afdwingen en gevoelens hebben hun eigen tempo. Maar er is een verschil tussen iets rustig laten groeien en voortdurend moeten raden of je eigenlijk wel hetzelfde aan het ontdekken bent.

Dat besef brengt me ook terug bij mezelf en bij mijn verleden. Hoe gemakkelijk is het om, wanneer je iemand leuk vindt, vooral bezig te zijn met de vraag of die ander jou ook leuk vindt? Je wacht op een berichtje, kijkt uit naar een volgende afspraak en probeert betekenis te geven aan kleine signalen. Je wilt de ander niet afschrikken door te veel vragen te stellen en houdt daarom soms je eigen twijfels voor jezelf. Je vertelt jezelf dat je het allemaal rustig moet bekijken. Dat je niets moet forceren. Dat je gewoon moet genieten van wat er is.

En dat laatste klopt natuurlijk. Toch moet je ergens ook eerlijk durven zijn tegenover jezelf. Want terwijl je iemand leert kennen, investeer je iets. Tijd, aandacht, nieuwsgierigheid en een stukje van je eigen kwetsbaarheid. Je maakt ruimte voor iemand in je agenda en misschien ook in je gedachten. Dat doe je niet omdat je meteen iets terug wilt eisen, maar omdat je voelt dat deze ontmoeting de moeite waard is. Ik vind dat je dan jezelf toch mag afvragen hoeveel energie je daarin wilt blijven steken.

Ik heb in mijn verleden onbewust geleerd hoe gemakkelijk het is om mee te bewegen met de verwachtingen of het tempo van een ander, terwijl je je eigen behoeften naar de achtergrond schuift. Soms doe je dat omdat je iemand graag ziet. Soms omdat je hoopt dat er meer zal ontstaan. En soms gewoon omdat je bang bent dat je iets moois kapotmaakt door de vraag te stellen die je eigenlijk bezighoudt. Maar waarom zou duidelijkheid vragen hetzelfde zijn als druk uitoefenen?

Ik hoefde niet te weten waar een ontmoeting over zes maanden zal staan. Ik wilde alleen begrijpen of we allebei openstaan voor wat er zou kunnen groeien. Of we met dezelfde nieuwsgierigheid naar elkaar kijken, ook al weten we nog niet waar dat ons brengt. Je kunt toch gewoon zeggen: Ik vind je leuk, ik geniet van onze ontmoetingen en ik wil graag ontdekken wat hieruit kan groeien. Ik weet alleen nog niet waar dat eindigt. Voor mij is dat geen eis of belofte. Het is eerlijkheid. Je geeft de ander ruimte om zichzelf te zijn, maar laat ook zien dat je bewust met je eigen gevoelens omgaat.

Want als ik iets uit mijn eigen leven heb geleerd, dan is het dat je niet alles vooraf hoeft te weten om ergens aan te beginnen. De eerste vonk met mijn man was geen garantie voor alles wat daarna zou komen. De kleine ontmoetingen maakten deel uit van een verhaal dat zich gaandeweg ontvouwde. Juist daarom geloof ik dat je iets tijd mag geven. Maar tijd geven betekent niet dat je jezelf moet vergeten.